"Het konijn en de truffel"
Er was eens een konijn met gezonde trek naar truffel. Hij had er over gehoord uit de mond van een eigenwijze buffel. De buffel had verteld, het varken is de held, verkoopt de truffel voor veel geld.Het konijn vond dat niet fijn, had geen geld meer voor de trein, en gezonde trek naar truffel volgens de legende van de buffel. Maar het konijn kreeg een idee, en kreeg ook het varken mee. Als die weer een truffel vond, schilderde het konijn zijn vachtje blond, en kreeg de truffel dan als loon, blonde konijnen zijn zo ongewoon. Dat vond het varken een mooi gezicht, zoals hij omschreef in een gedicht, speciaal aan blonde konijnen gericht. Alweer een karakter uitgelicht, van de dieren uit het gesticht. Want het bos stelde niet veel voor, kon slechts voor een parkje door, een plantsoen was veel gezegd, als je het aan vreemden had uitgelegd.
Maar kom zing allen in koor, voor de dieren gaan we ervoor!
De vos, de olifant en haas, het konijn en de struisvogel en giraffe, ze horen allemaal hier thuis, evenals de vlo en ook de luis. Ze hebben allen een verhaal, dus ga daar niet mee aan de haal. Doe gewoon net als het konijn en de buffel, met een gezonde trek naar truffel, vraag het varken om wat loon, of anders om een koffieboon.
© januari 2010, mobar
maandag 18 januari 2010
Krokodil in een jurk
"Krokodil in een jurk"
Er was eens een krokodil in een mooie weidse jurk. Het beest was best handig en hield van creativiteit met kurk. Hij keek regelmatig naar Theo en Thea, en geïnspireerd door hen, maakt hij van kurk een beha. De beha van kurk, paste goed bij de jurk. De krokodil was blij en voelde zich weer vrij. Greep regelmatig naar de fles, voor al weer een les in kurk, misschien ook nog een sjaal die goed paste bij de dag, van al weer een jurkenlach.
Door de aandacht van de pers, schreef de krokodil een vers. Hij schreef:
Ik voel me koel, omdat je begrijpt wat ik bedoel.Ik ben nu eenmaal dol op kurk, dus vergeef me dat ik snurk.
© januari 2010, mobar,
Er was eens een krokodil in een mooie weidse jurk. Het beest was best handig en hield van creativiteit met kurk. Hij keek regelmatig naar Theo en Thea, en geïnspireerd door hen, maakt hij van kurk een beha. De beha van kurk, paste goed bij de jurk. De krokodil was blij en voelde zich weer vrij. Greep regelmatig naar de fles, voor al weer een les in kurk, misschien ook nog een sjaal die goed paste bij de dag, van al weer een jurkenlach.
Door de aandacht van de pers, schreef de krokodil een vers. Hij schreef:
Ik voel me koel, omdat je begrijpt wat ik bedoel.Ik ben nu eenmaal dol op kurk, dus vergeef me dat ik snurk.
© januari 2010, mobar,
woensdag 13 januari 2010
Mellissa
Ik verlangde hevig naar blonde Mellissa. Ze had het perfecte lichaam voor een vrouw. Mooiere bestonden er niet. Ik had een zwak voor haar, stak altijd mijn duim op als ze langs kwam. Ze at pepermuntjes in de kleine pauze. En ze lachte naar mij, openlijk en bloot. We bleven samen buiten spelen, gooiden de knikkers in de goot. Ik had nog lang naar haar gekeken, mijn bewondering was groot. Ze was nooit ver van mijn zijde geweken. We bleven vrienden tot de dood. Ik had haar laatst een brief geschreven. Of ze kwam eten in de tuin. Ze liet toen vrolijk aan mij weten, dat zij gewonnen had, een fortuin. We zijn toen samen uit eten gegaan in een restaurant, duur aan de zee. En keken eenzaam naar de maan, ik had mijn uiterlijk niet mee, kwam uit een land hier ver vandaan. Maar ze glimlachte naar mij, en zei :
"kom voel je maar vrij. "
"Ook al kom ik niet met je mee, we keren telkens terug naar zee, en ik trakteer dan op een kreeft, zodat jij ook een beetje leeft."
© januari 2010, mobar
"kom voel je maar vrij. "
"Ook al kom ik niet met je mee, we keren telkens terug naar zee, en ik trakteer dan op een kreeft, zodat jij ook een beetje leeft."
© januari 2010, mobar
Vleermuizen
Toen mijn moeder zei dat ik een vleermuis was, keek ik verbaasd in de spiegel. Maar het was waar, dat waar ik jaren bang voor was geweest, was mij overkomen. Ik was een vleermuis geworden en ik had ontzettende dorst. Als het zonlicht over de ochtendkim scheen verborg ik mij in de grot bij het kasteel van
Mobar Vorstkasteel.
Maar als de duisternis met al zijn schimmen kwam, begon ik droef te gniffelen. Misschien was er ergens een eenzame dichteres, met gebrek aan fantasie en originaliteit en een dunne hals. Een slanke stewardess of een zangeres in een doorschijnende broek. Of een kroegtijger, een barpoes, die wel wat wilde hoereren met een vleermuis.
Ik deed erg mijn best om niet op te vallen, maar wij vleermuizen waren berucht. We vormden een pact met de wolven, met de kraaien en raven. Telkens als ik de grot verliet, ging ik op zoek naar nachtvlinders, de danseressen van de lucht.
© januari 2010, mobar
Mobar Vorstkasteel.
Maar als de duisternis met al zijn schimmen kwam, begon ik droef te gniffelen. Misschien was er ergens een eenzame dichteres, met gebrek aan fantasie en originaliteit en een dunne hals. Een slanke stewardess of een zangeres in een doorschijnende broek. Of een kroegtijger, een barpoes, die wel wat wilde hoereren met een vleermuis.
Ik deed erg mijn best om niet op te vallen, maar wij vleermuizen waren berucht. We vormden een pact met de wolven, met de kraaien en raven. Telkens als ik de grot verliet, ging ik op zoek naar nachtvlinders, de danseressen van de lucht.
© januari 2010, mobar
De witte wolf
Er zijn vast wel meer sprookjes over de witte wolf. Ik ben niet de enige wolf op aarde, die wit is, maar dit is mijn eigen sprookje.
De witte wolf was namelijk een homoseksuele wolf die verzot op groene pluimpjes was. En hij moest er verdomd hard in zijn homoseksuele hol voor werken om enige populariteit bij de vrouwen te verwerven. Maar de geschriften die uit zijn homoseksuele hol kwamen werden gaandeweg steeds meer gewaardeerd, buiten zijn wolvenhol.
Totdat er gerommel in de roedel kwam, pastoors en hooggewijde maagden werden omgekeerd en gefileerd voor hem neer gelegd. Oude vunzige mannetjes liepen met een kruik wijn achter een hyena aan. De roedelwolven probeerden de witte homoseksuele wolvennicht naar de afgrond te jagen, in zijn bruidsjurk mocht hij voortaan maar een dichtje per dag nog schrijven.
Een dichtje das niks voor een nichtje, en de anderen met zielenpijn, die vinden dat ook zeker niet fijn. Want zij doen ook zeer goed hun best, en vermijden niet de rest.
De witte wolf liep over van hartstocht, stak zijn homoseksuele wolvensnuit in diverse bloemen, en onder de meest onfrisse theemutsen. Hij wilde niemand vermijden, maar de mannen zonder duimpjes zagen hem als heiden, omdat hij sjanste met de meiden.
De witte wolf werd lui en eenzaam en schreef nog maar een dichtje per dag, en er verscheen steeds minder een lach. Hij deed het zwijgen beter toe, want de roedeleider werd snel moe.
Het aanbod was al veel te groot, en voor je het wist lachte hij je dood.
© januari 2010, mobar
De witte wolf was namelijk een homoseksuele wolf die verzot op groene pluimpjes was. En hij moest er verdomd hard in zijn homoseksuele hol voor werken om enige populariteit bij de vrouwen te verwerven. Maar de geschriften die uit zijn homoseksuele hol kwamen werden gaandeweg steeds meer gewaardeerd, buiten zijn wolvenhol.
Totdat er gerommel in de roedel kwam, pastoors en hooggewijde maagden werden omgekeerd en gefileerd voor hem neer gelegd. Oude vunzige mannetjes liepen met een kruik wijn achter een hyena aan. De roedelwolven probeerden de witte homoseksuele wolvennicht naar de afgrond te jagen, in zijn bruidsjurk mocht hij voortaan maar een dichtje per dag nog schrijven.
Een dichtje das niks voor een nichtje, en de anderen met zielenpijn, die vinden dat ook zeker niet fijn. Want zij doen ook zeer goed hun best, en vermijden niet de rest.
De witte wolf liep over van hartstocht, stak zijn homoseksuele wolvensnuit in diverse bloemen, en onder de meest onfrisse theemutsen. Hij wilde niemand vermijden, maar de mannen zonder duimpjes zagen hem als heiden, omdat hij sjanste met de meiden.
De witte wolf werd lui en eenzaam en schreef nog maar een dichtje per dag, en er verscheen steeds minder een lach. Hij deed het zwijgen beter toe, want de roedeleider werd snel moe.
Het aanbod was al veel te groot, en voor je het wist lachte hij je dood.
© januari 2010, mobar
woensdag 9 december 2009
Anonieme geluiden 1
"Brrrrrrroooookkkkkkkbrukkkkkbrukkbrukbrukkkkkkkkkkkkekkekekekeke" klonk er onder het waanzinnig lichaam van de student, die voor het eerst ophield met schreeuwen. Iedereen was stil, één van ons ging naar binnen om een deken te halen en sloeg die om de gekalmeerde gek. De waanzinnige uitdrukking op zijn gezicht was verdwenen. We gingen weer naar binnen om nog wat te eten. We zaten aan de koffie en waren allemaal wat rustiger geworden toen het opnieuw klonk:"Brrrrrrroooookkkkkkkbrukkkkkbrukkbrukbrukkkkkkkkkkkkekkekekekeke"deze keer harder dan ooit. We schrokken, niet alleen van het geluid, maar we waren ook bang dat onze vriend weer krankzinnig zou worden, en zich opnieuw uit zou gaan kleden, maar dat gebeurde niet. De avond verliep voor de rest eigenlijk vrij rustig, misschien omdat we zo geschrokken waren, maar we waren eigenlijk kalmer dan voordat dit gebeurde. We hadden het gevoel dat dit voortaan bij ons leven zou gaan horen en we namen anoniem het besluit om er niet over te praten. We zouden voortaan zwijgen als een graf als iemand ons er naar zou vragen.De weken daarna werd het pas echt voorjaar. Het lukte ons aardig om het voorval te vergeten. Wij, studenten van de nieuwe wereld, kochten nieuwe planten voor in de tuin, maar we piekerden er niet over de kuil dicht te gooien. Ook ondernamen we geen enkele poging om de kuil nog dieper te maken. Het leven verliep zo rustig en we werden zo zorgzaam voor elkaar, dat het eigenlijk niet opviel dat het geluid voor het eerst voor langere tijd niet te horen was. Des te meer viel het op toen het weer klonk "Brrrrrrroooookkkkkkkbrukkkkkbrukkbrukbrukkkkkkkkkkkkekkekekekeke"opnieuw harder dan ooit, om ons te overtuigen dat we weer de tuin in moesten. En dan deden we zo snel mogelijk, en deze keer lieten we ons door niets en niemand tegenhouden. We grepen naar de schop en begonnen om de beurt als wilden te graven wat als resultaat had, dat de kuil nog zestig centimeter dieper werd."Brrrrrrroooookkkkkkkbrukkkkkbrukkbrukbrukkkkkkkkkkkkekkekeke"het leek steeds harder te gaan klinken."Brrrrrrroooookkkkkkkbrukkkkkbrukkbrukbrukkkkkkkkkkkkekkekeke""Brrrrrrroooookkkkkkkbrukkkkkbrukkbrukbrukkkkkkkkkkkkekkekeke"Het geluid was nu drie keer achter elkaar te horen, we keken elkaar verschrikt aan, bang dat we deze keer allemaal krankzinnig zouden worden, maar niets was minder waar, we konden plotseling heel helder denken en we roken een sterk indringende zure lucht die ook uit kuil leek te komen. We probeerden onze drang om de kuil nog verder uit te diepen te onderdrukken, maar de geur had iets verleidelijks, en we groeven toch maar één voor één verder in de kuil, die langzaam maar zeker dieper werd. Daar stonden we dan, studenten van de beloofde wereld, onwezenlijk starend in de diepte van de kuil, in onze nette kleren, ons gezonde humeur met alles wat we hadden geleerd, en onze goede manieren. Het was nu meer dan duidelijk, de zure lucht kwam uit de kuil en werd met de seconde penetranter, ook begon het bodemwater opééns te borrelen, als of er iets dramatisch verandert was in het bestaan van de kuil. We wisten direct dat we getuigen waren van een zeer bijzondere gebeurtenis, en keken als door een magneet aangetrokken naar het borrelende bodemwater, dat langzaam veranderde van temperatuur. We waren verbijsterd, het water leek te gaan koken, en na vier minuten was dat inderdaad het geval. Er ontstond een paarse damp, die opsteeg uit de kuil en die dezelfde sterk indringende zure geur had. We stonden zo verstild van verbazing, dat we niet wegliepen, maar toegaven aan onze nieuwsgierigheid, die leek te zijn verzonken in dit moment van verbijstering. Wij waren de enige die konden getuigen, vastbesloten ondanks de angstige aarzelingen die in onze wijsheid lag besloten.Eén van ons wilde wel naar binnen gaan om de Bijbel te halen, maar Peter vond dat geen goed idee. Tom Kruis , de meest Christelijke student uit Arnhem en omstreken in die tijd, legde zich daar bij neer, wat uitzonderlijk was in zijn geval. We waren niet langer bang dat hij zich opnieuw zou gaan uitkleden en krankzinnig zou gaan schreeuwen.We hadden niets tegen religie, maar des te meer tegen mensen die namens God trachten te spreken, en dat deed hij iedere keer wanneer hij krankzinnig werd. Een eenzame vorm van mystiek had zich genesteld in onze breinen en ons gemeenschappelijke geweten, want we waren met zijn allen verantwoordelijk, ook al zonderden sommigen zich af en toe af, om het te laten bezinken. We kenden de meest eenzame vormen van twijfel, en vormden onze gedachten door onze wijsheden te overleggen, rationele argumenten te doorgronden. We dronken als nieuwsgierige leken steeds nieuwe informatie, die doordrong in de bloedwegen van ons denken. We hadden geen tijd om er lang over na te denken, want het verdampen van het bodemwater ging steeds sneller. Als je droog komt te staan is alle twijfel een luxe, we zogen gedachten in elkanders gedachten. Dachten samen even hetzelfde over gemeenschap en tijd, hadden het voor elkander over, in gedachten te verdiepen. Maar de tijd ging te snel om te denken, om werkelijk te denken. En het verdampen ging steeds sneller, totdat we omhuld waren met de zure paarse damp, en we door het inademen ervan langzaam maar zeker begonnen te hallucineren.Eén van ons beweerde allerlei bloemen te zien met een Hemelse pracht en prachtige doorwerkte kleuren, alle kleuren van de regenboog. We merkten daar niets van, we hadden allemaal, stuk voor stuk, een eigen hallucinatie, die varieerde van fantasieën over beschilderde kippeneieren, naakte danseressen, tot een raar visioen over een man met een grote grijze baard, die op een grijs paard zat. Weer een ander beweerde grote vleermuizen te zien, maar hij wist ook al niet waar die vandaan kwamen. Tenslotte beweerde een ander dat er een wolf in de tuin stond te kwispelen, maar ook hij kon dat niet bewijzen. We werden er niet bang van, we moesten giechelen, waren volkomen gedrogeerd door de paarse damp, die door de hele tuin walmde. Het duurde ongeveer een half uur, waarin we de meest bizarre verhalen aan elkaar vertelden over de hallucinaties, toen werden we heel erg moe van ons gepraat en alle indrukken. Nog geheel omhuld door de paarse damp gingen we het huis weer binnen, om zo snel mogelijk een slaapplaats te vinden. We waren zo verschrikkelijk moe, dat we met kleren aan in slaap vielen, en drie nachten en dagen bleven slapen, zonder onderbreking en zonder noemenswaardige dromen.
Voetnoot: Deze tijd, van slapen zonder onderbreking, werd later bekend als het begrip: De droomstilte, voer voor psychologen en psychiaters. Specialisten die ook op zoek waren naar het geheim van de zingende cavia, een muzikaal knaagdier dat internationale bekendheid genoot, en ontdekt was in een Amsterdamse achterbuurt.
*
© december 2009, mobar
Voetnoot: Deze tijd, van slapen zonder onderbreking, werd later bekend als het begrip: De droomstilte, voer voor psychologen en psychiaters. Specialisten die ook op zoek waren naar het geheim van de zingende cavia, een muzikaal knaagdier dat internationale bekendheid genoot, en ontdekt was in een Amsterdamse achterbuurt.
*
© december 2009, mobar
zaterdag 14 november 2009
Planeet zonder handen
O planeet van innerlijke schreeuw!
Blauwe planeet van oceanen, oerwouden en steden. Blauwe planeet van bloed, pijn, armoede, honger, ziekte, discriminatie, epidemieën en kwellingen.O eeuwig dansfestijn van elitaire wonderkinderen, doorzichtige zonen en dochters van rijke ouders in grijnzende kleren, uitgelaten prinsenkinderen, koningskinderen,elite van de waanzin, corruptie en verzonken glimlach met een boodschap.Dit onophoudelijke spelen met de westenwinden heeft hen afgeleerd, de teer beminden te bedelen, zolang ze spelen met de opwindende voorbereidingsrituelen, leidt de weg naar zee en zonnige stranden, maar Florian van Driesteveld stelt U de eenvoudige vraag:
"Hoe vaak is er een loden traan van uw organische bol gevallen ?"
"En zag U behalve een spook ook een mens in de spiegel ?""En was er een ster die dit enorme gewicht kon dragen ?"
"Of ergens een ruimte met onontdekte materie?"
"Een God met magnesiumpoeder aan zijn handen"
"Een cocaine snuivende dwerg met een hartje op zijn voorhoofd"
O planeet, o donderscheet,
o blauwe schemerende luister van onvolwassen apen,
hoe vaak heeft hij bij U niet de boel onder gescheten en zich de kans gegeventoch nog iets van U te leren. O planeet, en angstig blauw der oceanen,hij vraagt het U opnieuw:
"Wat gebeurt er met de regenwouden, die langzaam veranderenin houten meubels om op te zitten in sierlijke tuinen in rijke landen? "
"Sojaplantage, ontbossing, stedelijke bebouwing en massatoerisme"
O planeet, o blauw der wanhoop en der winterwanten, waarom heeft Ugeen handen, waarvoor dienen de haren op Uw glanzend witte tanden. En waarom is de eenzame wereld zo stil vannacht. O hopeloze nacht van verlorenheid, wat valt er nog te begrijpen, ook oude en vergeten liefde moet het liefst zo zacht mogelijk rijpen.Maar de meeste gekken zijn gekker dan hij begrijpen kan, en de stilte is eenzamer dan de oude wijn in de grijze kan op de ronde tafel bij het beslagen raam. De grijze gordijnen zijn wat stoffig geworden, het ritme van de dagen, heeft zich vast gehangen aan de blauwe maan, de blauwe nagel in de lucht.
*
© oktober 2009, mobar
Blauwe planeet van oceanen, oerwouden en steden. Blauwe planeet van bloed, pijn, armoede, honger, ziekte, discriminatie, epidemieën en kwellingen.O eeuwig dansfestijn van elitaire wonderkinderen, doorzichtige zonen en dochters van rijke ouders in grijnzende kleren, uitgelaten prinsenkinderen, koningskinderen,elite van de waanzin, corruptie en verzonken glimlach met een boodschap.Dit onophoudelijke spelen met de westenwinden heeft hen afgeleerd, de teer beminden te bedelen, zolang ze spelen met de opwindende voorbereidingsrituelen, leidt de weg naar zee en zonnige stranden, maar Florian van Driesteveld stelt U de eenvoudige vraag:
"Hoe vaak is er een loden traan van uw organische bol gevallen ?"
"En zag U behalve een spook ook een mens in de spiegel ?""En was er een ster die dit enorme gewicht kon dragen ?"
"Of ergens een ruimte met onontdekte materie?"
"Een God met magnesiumpoeder aan zijn handen"
"Een cocaine snuivende dwerg met een hartje op zijn voorhoofd"
O planeet, o donderscheet,
o blauwe schemerende luister van onvolwassen apen,
hoe vaak heeft hij bij U niet de boel onder gescheten en zich de kans gegeventoch nog iets van U te leren. O planeet, en angstig blauw der oceanen,hij vraagt het U opnieuw:
"Wat gebeurt er met de regenwouden, die langzaam veranderenin houten meubels om op te zitten in sierlijke tuinen in rijke landen? "
"Sojaplantage, ontbossing, stedelijke bebouwing en massatoerisme"
O planeet, o blauw der wanhoop en der winterwanten, waarom heeft Ugeen handen, waarvoor dienen de haren op Uw glanzend witte tanden. En waarom is de eenzame wereld zo stil vannacht. O hopeloze nacht van verlorenheid, wat valt er nog te begrijpen, ook oude en vergeten liefde moet het liefst zo zacht mogelijk rijpen.Maar de meeste gekken zijn gekker dan hij begrijpen kan, en de stilte is eenzamer dan de oude wijn in de grijze kan op de ronde tafel bij het beslagen raam. De grijze gordijnen zijn wat stoffig geworden, het ritme van de dagen, heeft zich vast gehangen aan de blauwe maan, de blauwe nagel in de lucht.
*
© oktober 2009, mobar
Abonneren op:
Berichten (Atom)
