donderdag 27 oktober 2011
Alfons en Thomas
donderdag 29 oktober 2009
Alentejo 1/7
Gelukkig duurde het niet lang voordat blonde Thomas en Alfons de camping in Evora, de grootste stad van de Alentejo hebben gevonden. Het is een stad met 35200 inwoners in Zuidoost-Portugal, hoofdplaats van de historische provincie Alto Alentejo. De stadscamping is eenvoudig een rechthoekig stuk land omringd door een muur en een hek met in het midden sanitaire voorzieningen. Er staan wat kampeerauto's en een paar tenten. Thomas is benieuwd met wat voor avondeten zijn reisgenoot Alfons straks komt aanzetten. Alfons is nu al een tijdje weg. Het is nu donker. Thomas zit nog steeds alleen voor de tent. Zojuist is de verlichting op de camping aangegaan. Thomas vraagt zich af of iemand dit vakantie dagboek ooit zal lezen, maar hij blijft schrijven in het zwakke schijnsel van de campingverlichting . Straks gaat hij verder lezen in de spannende misdaadroman:Joopvan de schrijver Mobar Vorstkasteel. Hij heeft het eerste deel gelezen en is zeker benieuwd naar meer.De weg hier naar Evora toe was overweldigend, een gloednieuwe snelweg door berglandschap, prachtige rotspartijen in fel zonlicht, prachtige witte dorpjes, rivieren, en beboste dalen langs de door het landschap kronkelende verkeersweg. Blonde Thomas had er goed naar gekeken, maar nu in de avond is Thomas moe en voldaan van alle indrukken van het land. Hij denkt na over het geheim van een goede smartlap schrijven. Het geheim van een goede smartlap schrijven is gewoon jezelf zijn. Thomas vindt dat geen beklagenswaardig bestaan. Het is heerlijk om in dit zonnige buitenland te zijn. Thomas zong vroeger ook altijd in het donker. Thomas zong vroeger complete smartlappen in het donker, hij is blij niet meer zo eenzaam te zijn als in de weken voor de vakantie, toen er dagen waren dat Thomas zo eenzaam was dat werd gedacht dat er eigenlijk niemand op de wereld zo eenzaam op de wereld was als Thomas, tot treurige waanzin gedreven door irrationele drijfveren van moeder en schizofrene jongste zus. Thomas moest weg uit het kikkerland van familieverdriet en jeugdellende, om weer Thomas te worden, de Thomas van vroeger en de toekomst. De Thomas die er weer tegen kan. Het is kwart over vier op de stadscamping in Evora, Thomas drinkt een bekertje tien jaar oude Priester Port, heerlijke zachte smaak, wat een ontdekking, heerlijk op een warme nazomermiddag. Een echte Portugese drank. Gisteren pas om 10.00 uur in de avond gegeten, een heerlijk biefstukje met veldsla en aardappels. Tijdens de nacht weer vaak wakker geworden van blaffende honden en onbekende geluiden en natuurlijk weer de nachtmerries der nachtmerries gehad, zal wel komen door het niet gedichten schrijven, of door het heerlijke eenvoudige eten, een laatste glaasje Port.Toen het ochtend was vertelde Thomas aan Alfons over de nachtmerries. Het wordt tijd voor overleg met een psychiater om hier over te praten was de conclusie, maar Thomas heeft een levenslange allergie voor psychiaters, mede door wat zijn vroegere vriend Hubert is overkomen, door toedoen van de hulpverlener Jeroen Splinterman. Alfons en Thomas zijn naar de hypermercado geweest, dat is een grote supermarkt waar ze van alles verkopen, heerlijke grote winkels met een ruime keuze aan levensmiddelen. Ze kochten er broodjes en kaas, en de fles Port waar Thomas nu van geniet. Ze hebben veel gesproken over het Zoek Jezelf in Jezus Collectief en het gebrek aan perspectief van dergelijke verenigingen. De vreemde beslissingen die er worden genomen, en de onmacht die Thomas voelt. Blonde Thomas en donkere Alfons zijn vandaag de stad Evora in geweest en hebben daar wat foto's gemaakt.De stad maakt een wereldse indruk en herbergt een prettige mengeling van locale bevolking en toeristen. Er is van alles te koop, tot en met het meest moderne, en er is de herinnering aan het verleden, het indrukwekkende verleden van deze stad, midden in de heuvelachtige provincie van de kurkeiken, en de zinderende zon. Het is vandaag erg warm, morgen gaan ze naar een camping aan de kust. Thomas heeft vanochtend een lekkere warme douche genomen. Dat is goed voor Thomas.Evora is een stad met een mondiale uitstraling, kleiner dan Utrecht en leuker dan Amsterdam, met veel moderne mensen en winkels. De moeite waard om deze stad bezocht te hebben.
*
© september 2009, mobar
....
Geplaatst door Mobar Vorstkasteel op 14:27 0 reacties Witte kraanvogels 2/7
Blonde Thomas en donkere Alfons vertrekken om kwart voor elf van de natuurcamping in midden Portugal. Ze hebben matig geslapen tijdens de nacht, luidruchtige muziek van een feest elders in de stad. Het nadeel van een tent is dat je werkelijk alles kunt horen. Tot diep in de nacht dringen er geluiden tot je door. Urenlang blaffende honden die elkaar met geblaf antwoorden in deze wereld van mensen, op reis en niet op reis, en vanaf vroeg in de ochtend kraaiende haantjes, het schijnt bij dit land te horen, altijd maar kraaiende haantjes in de ochtend om blonde Thomas en donkere Alfons wakker te maken. Voor de rest een redelijke camping, met een supermarkt in de buurt, en gemoedelijke sfeer van vakantie. Bij vertrek op zoek naar een tankstation waar LPG getankt kan worden, niet gevonden, blonde Thomas steekt een sigaartje op. Er volgt een woordenwisseling omdat Alfons plotseling weer een tankstation binnen rijdt terwijl Thomas aan het roken is. Een sigaartje moet je niet onderbreken met een onverwachte situatie.Thomas en donkere Alfons zien koeien in een weiland omringd door witte koereigers die Thomas het zwijgen opleggen. Prachtige witte kraanvogels op lange poten die rond de koeien lopen. De kraanvogels waar Thomas ooit een prachtige droom over had.Het lijken wel Heilige vogels in een Heilig land, een diepe vroomheid overvalt de anders zo ongelovige Thomas. Hij laat zijn meest betoverende glimlach zien aan Alfons, die weemoedig de andere kant op kijkt. Wat zijn dit bijzondere momenten, momenten die een vakantie naar een ver land zo bijzonder maken. Blond gelokte Thomas hoopt dat het een langdurig zwijgen wordt want hij baalt van zijn eigen onredelijke woorden. Thomas kan vaak nogal onredelijk zijn, gelukkig kan Alfons daar heel goed mee omgaan. Het landschap op weg naar de kust is werkelijk prachtig, de mooiste kurkeiken, de één nog mooier dan de andere, door de tijd, een monument, allemaal monumenten, natuurmonumenten, van tijd en eerbied. Hele mooie parasoldennen van een soort met lage vertakking vlak boven de grond en eindeloze eucalyptusbossen met oude en jonge bomen, twee kleuren groen, twee verschillende vormen blad. Dit is een langdurig zwijgen wel waard, zwijgen in deze omgeving is iets prachtigs, omdat de omgeving zo veelzeggend is, hoeft er niet meer te worden gesproken, en mag het zwijgen enige tijd duren. Thomas denkt nog na over de witte kraanvogels, rond de koeien.Hij vergelijkt de schoonheid van de prachtige oude krukeiken, allemaal door de tijd gevormd tot oude natuurmonumenten met een bijna menselijk karakter. Ze zijn niet te vergelijken, allemaal even uniek, zo grillig van karakter en uitstraling.Een eindje verder tanken Alfons en Thomas benzine voor de oude Duitse gezinsauto, bij het tankstation is ook een cafetaria, met een parkeerplaats met zonnewering, vlak daar bij staan grote rozemarijnplanten, heerlijk geurend in de volle zon, deze planten kunnen hier beter tegen de winter dan thuis in Nederland, waar in de winter alles kapot vriest. Door een industrieterrein nabij Sinès verder naar het Zuidwesten van Portugal.Als ze om half twee op de camping aan komen zetten ze de tweepersoonstent op, op een grasveld op een verhoogt stuk duin, uitzicht op zee, een lekker frisse wind, die over het land waait. Een heerlijke ruime camping, met veel Portugese weekendkampeerders, die vriendelijk gedag zeggen. Alfons en Thomas zijn met de auto naar zee gereden en op het strand gewandeld. Op het eilandje vlak bij het strand staan de overblijfselen van een oude Romeinse nederzetting. Bij het strand ook één. Donkere Alfons heeft alles gefilmd. In de middag zijn Alfons en Thomas naar het dorpje Porto Covo gegaan en daar vandaan ook gefilmd. Alfons en Thomas zijn de enige Nederlanders, daar gaan ze vanuit. Thomas heeft een gevoel van geluk ontdekt. Hij heeft van die zonderling domme gedachten over dat hij altijd uitgaat van het slechte in de mens, op zoek naar schuld en onschuld, maar tijd en ruimte is maar tijdelijk, het gaat erom hoe jij de werkelijkheid voelt. En die werkelijkheid is prachtig,net zoals de witte kraanvogels die ze die middag hadden gezien. Een prachtige werkelijkheid tijdens een zonovergoten vakantie in de Alentejo.
*
© september 2009, mobar
....
Geplaatst door Mobar Vorstkasteel op 14:27 0 reacties Zuidelijke kusten 3/7
De plannen om tijdens deze persoonlijke reis naar het Westelijke Zuiden van Europa, en terug, een aantal prachtige gedichten te schrijven zijn tot nu toe nutteloos gebleven, ondanks alle voornemens heeft blonde Thomas nog steeds geen geschikte woorden gevonden, laat staan een gedicht geschreven, terwijl eigenlijk heel veel tijdens deze vakantie de aanleiding voor een gedicht had kunnen zijn: Een weg vliegende roofvogel met grote vleugelslagen, een rode eekhoorn die snel een boom in sprint, de heldere blauwe hemellucht, de kleine witte dorpjes tegen de rotsachtige bergen, de prachtige boompartijen van Eucalyptus, Kurkeiken en oude olijfbomen , riviertjes, bloementuinen, het zwijgen van twee vrienden, het is allemaal de moeite waard om er iets over op te schrijven, in een notitieblok, maar daarmee zijn het nog geen gedichten, het zijn slechts woorden op zoek naar geluk. Notities van een bijzondere vakantie die de relatie tussen Thomas en donkere Alfons weer in het goede spoor moet krijgen. Na alle strubbelingen van de afgelopen jaren hebben de twee vrienden dit verdiend.En hoeveel geluk kan er eigenlijk in woorden zitten? Is zwijgen niet vaak een veel betere oplossing? Zwijgen over alles wat er tussen de regels zweeft? Over alles wat niet door de natuur is uitgevonden, of door de wetenschap bevestigd? Is zwijgen eigenlijk wel een straf, kan zwijgen ook niet een vorm van geluk zijn? Maar wat als iedereen blijft zwijgen? Als er nooit meer iets gezegd wordt? Een ongekende dimensie, en onuitgesproken gedachten, de projectie van een lezer op een nooit geschreven gedicht?Thomas vindt het maar vreemde gedachten, maar hij schrijft verder in zijn aantekeningenschrift, probeert alles te onthouden tijdens deze persoonlijke reis.Zijn gedachten zijn misschien nu wat vreemd, maar ze kunnen later nog van pas komen.Er staat hier ook veel ruige wind, ze gaan naar de Cabo de Vicente, beroemd om de straffe wind, het Zuidelijkste stukje vaste land in deze regio van Portugal. Donkere Alfons en Thomas kopen daar een authentieke honing en enkele regionale ansichtkaarten met fotografische afbeeldingen van de indrukwekkende rotskust. Het duurt even voordat het lukt deze te bemachtigen, vanwege de mensen die allemaal verrukt lijken te zijn over dit stukje commerciële beschaving te midden van een indrukwekkende omgeving van ruige rotspartijen en onstuimige zee.De kusten zijn hier echt stijl, het smalle strand is slechts met steile trappen te bereiken.Het is een plek waar veel toeristen komen, bussen vol Hollanders met televisiekleren, oranje sjaaltjes, en woeste kreten, veel Duitsers en toeristen uit heel Europa, al die drukke mensen en een straffe wind maken dit bezoekje vermoeiend. Er wordt nog een ansichtkaart gekocht voor de ouders van ongelovige Thomas. Alleen voor het idee, zo ver weg te zijn, zo ontzettend ver weg te zijn, helemaal in het Zuiden, alsof je Afrika kunt ruiken. Een ansichtkaart helemaal van daaruit terug naar Holland, het land van de kaaskoppen.Terug naar de camping, even buiten het dorp, eerst langs een keramiekwinkel, met een enorme uitstalling aan keramiek, veel redelijk geprijsde aardewerken artikelen, maar niet echt bijzonder, een tijdje rondgekeken, en weer weggegaan. Daarvoor waren Alfons en Thomas een vissershaven, waar Alfons nog wat gefilmd heeft. Oude boten, en kleine roeibootjes aan touwen vast gemaakt. En vreemd genoeg ook een klein rubberbootje temidden van alle boten van hout, polyester, en staal. Thomas werd er verdrietig van, zo'n nietig rubberbootje, het had wel iets.Het had wel iets poëtisch hier in dit verre land.Het eten valt een beetje tegen, een Portugees visgerecht, Thomas eet de helft op, het is niet lekker klaargemaakt. De camping staat vol met Duitsers, en Thomas en Alfons horen tot laat in de avond Duits praten. Er wordt nog een tent in de buurt van die van de twee vrienden opgezet met zenuwachtig gehamer, daarna val Thomas toch in slaap en droomt dat hij een psychose heeft een nare droom, hij rookt ‘s nachts een sigaret in de tent. Dit soort dromen maken het leven voor ongelovige Thomas niet gemakkelijk, het zal wel door de wakkerende wind komen, deze plek staat bekend om de straffe wakkerende wind. De wind maakt veel lawaai tot tegen de ochtend. Het kamperen is soms afzien. Er is behoefte aan een levenslied, een levenslied voor blonde Thomas en donkere Alfons, de reisgenoten. Er is behoefte aan eenvoud in gedachten, maar Thomas kan het niet laten, zoekt woorden om de nare droom te omschrijven, maar dit is geen moment om rationeel te zijn, gevoelens hebben de overhand. Gevoelens hebben heftig de overhand. Gevoelens komen aanwaaien als de onstuimige wind en verdwijnen weer in de luwte. Het wordt weer tijd om verder te reizen, meer naar het Oosten verder de provincie in. De spullen worden weer ingepakt. De auto volgestouwd met de kampeerspullen om te vertrekken in Oostelijke richting.
*
© oktober 2009, mobar
Geplaatst door Mobar Vorstkasteel
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten