30 oktober 2011

zondag 30 oktober 2011


Koffie

Je bent eindelijk terug in de oude havenstad na de lange vermoeiende treinreis door het land van de regenweelde. De eenzaamheid heeft geen einde, je had dit alles niet kunnen vermoeden.

Het is al laat. Je bent vermoeider dan je ooit had kunnen weten. En jouw vermoedens waren al zo vaak vervreemd van jouw gewoontes, die je nodig moest veranderen. Je had er nauwelijks nog besef voor een gevoel van tijd. Tijd zoals in het heen en weer slingeren van de klepel van de klok in het oude huis waar jij vandaan kwam, na het horen van het droeve nieuws, was je onmiddelijk op de trein gestapt.



Nu ben je terug in de oude havenstad, in een oude woning aan de Aalscholverkade. Je krijgt dorst. Voorlopig een blijvende dorst. Je ziet de openstaande deur en loopt door de hal naar een andere deur met een achterliggende keuken. Het is een kleine maar handig ingerichte keuken, met spiegels aan de raamkant en een kleine tafel bij het raam. Er staat een koffiezetapparaat dat zich door jou laat bedienen. Het bruine goedje drupt langzaam uit het tuitje. Je herkent de grote glanzende spiegel die ook in de kleine keuken hangt. Je laat de koffie een beetje lauw worden. Jouw gedachtes gaan trager dan jouw voelen, dat zich kenmerkt door een rillend lijf omdat je nadenkt over het droeve nieuws. Een leven lang biologische groente en geen vlees gegeten en dan toch kanker, maar oud geworden, oud met een hevige pijn, verraderlijke pijn, die niet meer met morfine was te bestrijden. Totdat jouw buurvrouw tenslotte het leven liet, bijna negentig, maar toch nog door een ziekte geveld. Een leven vol herinneringen heengegaan.Op de Aalscholverkade staan de oude havenhuizen met hun daken in wind en regen, en door het water van de brede grachten voelt het koud en vochtig aan. Er draalt een Herfstige weemoed door jouw levensaders, omdat je weet dat jouw verjaardag voorspoedig is. Ooit zal de dood ook jouw verjaardag herhalen en tenslotte vervagen, een roestige vlek in een emmer vol sop. De koffie blijft lauw in de keuken.



Je denkt aan de oude overleden buurvrouw, haar naam, schrijf je op een leeg stuk papier, en je legt het papier bij de oude foto’s.



Je geniet van het lauw worden van de koffie en bekijkt de kleine keuken nu wat grondiger, met ogen die een besef van bewustzijn verkondigen. Hier heb je ooit als één van de eerste mensen op aarde het boek: Leven zonder liefde gelezen, twee keer achter elkaar, en sommige hoofdstukken wel drie of zelfs vier keer. Je leerde te begrijpen wat dieren bij gebrek aan liefde doen, en waarom mensen zoveel trager denken, dan dieren in eenzelfde situatie. Je leerde te begrijpen waarom de aard der dingen steeds een dualisme is tussen ingewikkeld en eenvoudig, niet tussen goed en kwaad of licht en duister.Je leerde hoe de mens zich zonder liefde kon gaan handhaven in een liefdesloze maatschappij, maar je las ook de schaduwzijde, het cynisme dat de schrijfster ten slotte ten gronden richtte, en haar deed besluiten zichzelf de dood toe te brengen door verhanging aan de sterkte onderste tak van een taaie wilgenboom aan de oevers van het spiegelmeer in het land achter de horizon. De lauw geworden koffie smaakt bitter, de verwarring neemt langzaam af.Je wordt al weer wat rustiger. De oude buurvrouw had zoveel te vertellen. Je zou wel een boek over haar leven kunnen schrijven.

Je kunt mensen voorzichtig aankijken zonder de blik af te wenden. Je durft weer met meer dan twee woorden te praten en een discussie aan te gaan over het geloof, maar je houdt niet van dat absolute, kiest liever voor de nuances van de dierenwereld en de sprookjes van de lente zoals de alleenheerser ons die gaf, zonder oordeel, of vooroordelen. Het ergste leed lijkt nu geleden, jouw artistieke blik valt op een boekenkast waarin alles behalve kookboeken pronken. Je vindt een dun boek in de boekenkast. Je ziet de naam van de auteur: Jeroen Wintertoon De naam van de zelfmoordenaar. De sociaal pedagoog. Die mierenneuker die de late jeugd van Hubert Stuipje naar de knoppen heeft gebracht. Hoe kan het anders. Dit was zijn oude havenhuis. Zijn persoonlijke boekenkast. Zijn particuliere binnenwereld. Zijn individuele keuken, uitgaanscentrum, danszaal, televisiekamer, vermaakruimte.



Nu kom je dichter bij de bron. Dit is spannend en vraagt alle concentratie.Je leest de titel van het boekje: De dood slaat geen varken.Je begint aandachtig te lezen, je slaat geen enkel woord over.Wat kon die man schrijven, jammer dat hij ervoor koos om naar de andere kant te gaan. Maar wat had hij nog voor een keuze? Toen bekend werd dat hij Hubert Stuipje had misleid was zijn carrière naar de knoppen en hing hij zijn ambities aan de wilgen. Maar de vreemde woorden in dit boekje. Dit wonderlijke smoezelige boekje uit zijn boekenkast. De dood slaat geen varken Je weet nu zeker dat je hier niet voor niets naar toe bent gekomen. Je voelt dat er een puist op je rechterbil zit en dat de keukenstoel wiebelt. Maar er zit een eenvoud in het wiebelen die je naar het leven doet snakken. Je leest de overeenkomsten met de filosofische uitspraken uit Leven zonder liefde En je begrijpt eindelijk waar het in het leven allemaal om draait, en dat alles niet voor niets is geweest. Je neemt nog een slok van de lauwe koffie. En besluit het oude huis voorgoed te verlaten.















© oktober 2009 - oktober 2011 mobar