Herfstadem maatschappij
Mijn Wildwolf adem is jouw adem, onze toekomstige dood zit zonder goot, de psychiater zit bij God op schoot, herfstadem op droog brood.Ik lees jouw wonder lijpe lippen, geef de zaden aan de kakel kippen, met alle gekheid op een stokje, geef ik de groene sla graag aan het grijze bokje, bewaar mijn centen, in een wollig sokje, geef ik de korenrozen aan een uitgekozen trotse pauw, leg ik mijn leuter naast die van jou.
Ik sluit de ramen, fluister amen, voor hoe lang zijn wij te samen, het duurt nu, het lijkt wel jaren, jij bent niet meer te bedaren.
Ik, nog een beetje snot verkouden, snij een sneetje brood, blijf van je houden, als je ophoudt nu, met nijdig krassen, wil je met liefde weer eens fris verrassen, ook al moet ik soms wel diep zuchten. Wil met je paren en verkeren, niet naast de pot nog langer piesen, een beetje kuchen en soms niezen.
Jij kunt jouw hart weer bij mij luchten, hoeft nu in pijn, niet meer te vluchten, we zijn nu in de herfstadem maatschappij. Ik ben van jou, jij niet van mij.
Peter Wildwolf. Ademdeskundige.
Noord Holland circa 2003.
© augustus 2009, mobar
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten