Leven zonder liefde

2010


Leven zonder liefde




De auteur van een van de meest verkochte boeken ter wereld.



Je probeert te overdenken wie zij is geweest. Ze was net zo snel gekomen als

verdwenen. Een beroemdheid gedurende de monsterverkoop van een bestseller,

een van de meest verkochte boeken aller tijden:





Leven zonder liefde.





Je tracht te weten te komen, als wat voor soort mens zij in haar leven stond. Je probeert te begrijpen hoe zij haar dagen doorbracht. Heeft zij geheimen gehad die het daglicht niet konden verdragen? Had haar zelfgekozen dood een diepere bedoeling? Waarom pleegde zij zelfmoord? Ontnam zij zich van het leven door zich op te hangen aan een oude zware tak van de grote wilgenboom. Liet zij een boodschap na? Is er nog leven na de dood? Is er alleen maar leven na de dood? Is het leven er slechts om dood te gaan? Je weet het niet, maar er is nog hoop. Er is nog hoop zolang de hoop niet sterft, je kan de waarheid achterhalen. En misschien het licht weer zien, wanneer deze verdwaalde nacht van gedachten voorbij is. Waarom is alles zo gegaan?

Je bent bereid om de waarheid te achterhalen. Je hebt er het geduld voor, en de karaktereigenschappen. Jij zwelgt niet in zelfmedelijden. Je bent de juiste persoon. Je bent hier niet voor niets naar toegegaan. Je bent in staat om te incasseren. Dit zuchtend landschap verwachtte jou al lang, heeft al die tijd, seizoenen lang, op jou gewacht. Je bent hier naar toegekomen om over haar na te denken. Om te weten te komen wie zij nu werkelijk was.

Zij was vast een bijzonder mens. Haar woorden over de koekkoek spraken boekdelen. Haar woorden over de oeverlanden, waren de juiste. Ze kende de precieze kleurstelling van alle door vogels gelegde eieren. Ze was geen excuus-Truus, als het ging om de erkenning van de betekenis van het daglicht. Of het nu van boven of van beneden kwam. Ze wees alternatieve therapieën niet bij voorbaat af, haar stem was warm door het blonde lokken van de wind. Ze wist mensen aan zich te binden, kon heel aardig schilderen, hield van pure kleuren. Ze hield ervan om mensen heel dichtbij te laten komen. Het leek een beetje of iedereen uit haar kennissenkring haar persoonlijk bezit was. Ze hield van materiële dingen die ze uitstalde over een tapijt van tijd en ruimte.

Ze hield niet van zweven, was altijd nuchter en deed aan yoga en meditatie.

Ze presenteerde altijd een koekje bij de koffie, een koekje met daarop de eerste letter van de voornaam van de genodigde. Af en toe genoot zij van oesters en champagne, maar ze werd ook blij van een boterham met pindakaas en een glas geitenmelk, die ze met de straatkinderen deelde.

Ze was overal in het dorp geliefd en men probeerde haar over te halen om op zangles te gaan, omdat ze tijdens het praten zo'n prachtige stem had.



En je bent naar haar schrijvershutje in het bos gegaan. Je las het grijze schrift met aandacht en begrip, die bijzondere woorden. Alsof zij de ernst van de natuur begreep als geen ander. Zij wist iets over het leven. Zij wist iets over het voorjaar, en over de liefde, de allesomvattende liefde, daar heeft zij over geschreven tot aan haar dood, daar bij die boom, niet ver van haar kleine huis aan de waterkant, waar nu de herfstbladeren verteren en verder composteren als een ceremonieel afscheid van de zomer en toenadering tot de winter.

Daar zat zij toen, bij de boom van de dichters, na te denken over de liefde, het tekort aan liefde, en het verlangen naar de liefde. Totdat zij tenslotte tot de conclusie kwam dat liefde niet bestond en het inmiddels beroemd geworden feministisch handboek "Leven zonder liefde" schreef, om vervolgens zelfmoord te plegen, wegens het verpletterende succes van dit boek.



Jij staat nu bij die bijzondere boom, en ziet het uitzicht over het water. Je probeert je haar leven voor te stellen, en je houdt het niet droog. Tranen rollen over jouw wangen, hier midden in de natuur, midden in het landschap. Je hebt het koud. Het is Herfst. De avonden worden kouder. Waarom is het zo gegaan? Waarom heeft het zo moeten eindigen? Was er geen weg meer terug? Vond zij geen uitweg meer in haar gedichten? Waar zij er zoveel van heeft geschreven, gedichten over de natuur en het leven. Had zij geen vrienden? Was zij echt alleen maar eenzaam, terwijl er zovele mensen en dieren van haar hielden? Had zij dan niet in de gaten dat iedereen van haar hield?





Je weet het niet. Je staat hier maar te staan. En op het laatst denk je nergens meer over na en voel je alleen nog maar het verdriet en de leegte, omdat zij er niet meer is, en jij haar nooit meer zal vergeten, omdat je haar gedichten hebt gelezen in het oude grijze schrijft. Je kan haar nooit meer vergeten omdat je zoveel waarheid in haar gedichten hebt gelezen. Je zal haar altijd blijven herinneren middels het boek







Leven zonder liefde.







© maart 2010, mobar