1990

1990


Een bijnaam in de schrijverswereld? Ja, die heb ik, verdiend en gekregen. Niet omdat ik er om vroeg, maar enkel uit behoefte van mijn lezers. En dat is een goede zaak. Het heeft geen enkele zin, zelf allerlei bijnamen te gaan aandragen, uit behoefte een overleden kat nog een laatste eer te bewijzen, Of, en niet minder belangrijk, om weer tussen het volk te zijn. De meeste bijnamen liggen voor het oprapen, en vertellen iets geestig over de aard van de auteur. Er zijn ook bijnamen die alleen over de aard van de auteur gaan en niet over de auteur zelf. En er zijn natuurlijk ook bijnamen die zo voor de hand liggen dat het geen bijnamen meer zijn, maar hoofdnamen, om de mate van bekendheid in te richten naar de behoefte van de binnenwereld. Net als bij de dieren, luistert de mens over het algemeen meer naar de klank dan naar de inhoud, dus ik kan heel goed met Oma Muts leven.



Jola Hum aka Oma Muts.





....