Ik verlangde hevig naar blonde Mellissa. Ze had het perfecte lichaam voor een vrouw. Mooiere bestonden er niet. Ik had een zwak voor haar, stak altijd mijn duim op als ze langs kwam. Ze at pepermuntjes in de kleine pauze. En ze lachte naar mij, openlijk en bloot. We bleven samen buiten spelen, gooiden de knikkers in de goot. Ik had nog lang naar haar gekeken, mijn bewondering was groot. Ze was nooit ver van mijn zijde geweken. We bleven vrienden tot de dood. Ik had haar laatst een brief geschreven. Of ze kwam eten in de tuin. Ze liet toen vrolijk aan mij weten, dat zij gewonnen had, een fortuin. We zijn toen samen uit eten gegaan in een restaurant, duur aan de zee. En keken eenzaam naar de maan, ik had mijn uiterlijk niet mee, kwam uit een land hier ver vandaan. Maar ze glimlachte naar mij, en zei :
"kom voel je maar vrij. "
"Ook al kom ik niet met je mee, we keren telkens terug naar zee, en ik trakteer dan op een kreeft, zodat jij ook een beetje leeft."
© januari 2010, mobar
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten