Er zijn vast wel meer sprookjes over de witte wolf. Ik ben niet de enige wolf op aarde, die wit is, maar dit is mijn eigen sprookje.
De witte wolf was namelijk een homoseksuele wolf die verzot op groene pluimpjes was. En hij moest er verdomd hard in zijn homoseksuele hol voor werken om enige populariteit bij de vrouwen te verwerven. Maar de geschriften die uit zijn homoseksuele hol kwamen werden gaandeweg steeds meer gewaardeerd, buiten zijn wolvenhol.
Totdat er gerommel in de roedel kwam, pastoors en hooggewijde maagden werden omgekeerd en gefileerd voor hem neer gelegd. Oude vunzige mannetjes liepen met een kruik wijn achter een hyena aan. De roedelwolven probeerden de witte homoseksuele wolvennicht naar de afgrond te jagen, in zijn bruidsjurk mocht hij voortaan maar een dichtje per dag nog schrijven.
Een dichtje das niks voor een nichtje, en de anderen met zielenpijn, die vinden dat ook zeker niet fijn. Want zij doen ook zeer goed hun best, en vermijden niet de rest.
De witte wolf liep over van hartstocht, stak zijn homoseksuele wolvensnuit in diverse bloemen, en onder de meest onfrisse theemutsen. Hij wilde niemand vermijden, maar de mannen zonder duimpjes zagen hem als heiden, omdat hij sjanste met de meiden.
De witte wolf werd lui en eenzaam en schreef nog maar een dichtje per dag, en er verscheen steeds minder een lach. Hij deed het zwijgen beter toe, want de roedeleider werd snel moe.
Het aanbod was al veel te groot, en voor je het wist lachte hij je dood.
© januari 2010, mobar
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten