Zondag 19 juli 2009

Zondag 19 juli 2009


Goedkope taart

Professor Veter Weetwinkel, bekend van radiostation de Bonte Kakel Papegaai

heeft mij, Peter Wildwolf, gevraagd een column te schrijven.

"Waar moet die column dan over gaan" vroeg ik hem met mijn verlegen achterdocht.

"Dat moet je zelf weten" antwoordde hij droogjes, zonder emoties te tonen, gewoon zakelijk, zoals iedereen

ten tijden van de economische crisis .Ik was al een tijdje actief, als soort van dichter,

in een glazen dorp, met een gekozen burgermeester, voor wat dat voorstelde.

De mensen vonden mijn gedichten mooi, en zeiden:

"Peter Wildwolf, je hebt talent".

Ik wist het eigenlijk niet, het stelde niet veel voor, het was leuk als je geen verveling kende, maar verder, ach ik deed argeloos mijn best, probeerde zo goed mogelijk te schrijven.

Ik had ook al een keer een gedichtje geschreven over de gang naar het keukenkastje.

Dat gedichtje dat had ik uit mijn hart geschreven, en het geheim was dat in het keukenkastje mijn medicijnen lagen, als enig chemisch actiemiddel tegen mijn onvermijdelijke onderlinge aanvallen veroorzaakt door de onverschilligheid van de mensheid in zijn algemeen en mijn argwaan in het bijzonder.

Ik schreef wel eens een column omdat ik wist dat idioterie in een column als normaal beschouwd werd en ik verbleef twee dagen met die column op de droomzolder, tussen de ander normale mensen, die mij graag als normaal wilden beschouwen. Voor mij brak de tijd aan voor een nieuwe column, dus ik was verrukt toen Veter Weetwinkel het mij vroeg.

Ik hield er van om mijn onderwerpen dicht bij huis te zoeken, dus ik dacht eigenlijk onmiddellijk aan goedkope taart, omdat dat zo voor de hand ligt.



Column: Goedkope taart (voor Veter Weetwinkel)



Aan goedkope taart kleven een onnoemelijk aantal voordelen.

Ik durf er hier slechts een paar te noemen. Het eerste voordeel heeft te maken met de fysiek aanwezigheid van de taart. Je kunt er van eten om je smaakpapillen te verwennen, maar je kunt er ook je gezicht in drukken om je vrienden te verwennen. Het voordeel van de goedkope taart als column laat zich raden, het is voor iedereen herkenbaar, en de doelgroep met de meeste tijd komt het vaakste langs. Misschien zijn er lezers die zich toch ondanks alle verwarring afvragen of de taart een ziel heeft. Of de taart er zich van bewust is dat wat met de ene hand is uitgedeeld niet met de andere hand kan worden tegengesproken. Of de taart zich er iets aan gelegen laat of de mond waarin de taart zich bevind niets anders dan de waarheid spreekt, en dat de mond daarin ook zichzelf is, en altijd zichzelf zal blijven. Of dat de taart van mond tot mond gaat, totdat er een nieuwe taart moet worden aangerukt. Dat de taart voor verwarring kan zorgen mag blijken uit de volgende anekdote die ik opving in een filiaal van de Hebt in Amsterdam West.. Ik stond voor de taarten afdeling om een goedkope taart te kopen en mijn oren vingen het volgende gesprekje op. "Is die taart vers gebakken, mevrouw van de Hebt" vroeg een keurige intelligent ogende jongeman, aan de mevrouw van de taarten. "Ja, die taart is vers gebakken , meneer, wij van de Hebt, staan voor kwaliteit". "Hoe kan die taart dan zo goedkoop zijn" vroeg de jongenman."Omdat er veel vraag is naar goedkope taarten" antwoordde de taart.Het verbaasde mij dat de taart kon antwoorden, maar ik vond hierinhet bewijs voor bestaan van de ziel en de taart. En ik besloot toch maar zelf een taart te bakken, naar aanleiding van een recept dat ik op Internet had gevonden. Het werd een erg smakelijke taart. Vermoedelijk veel lekkerder dan de taart van de Hebt, maar dat kan ik niet achterhalen omdat ik die nooit eerder kocht en nooit zal kopen.





Peter Wildwolf. Ervaringsdeskundige.

Circa : 2005, Noord Holland.













© maart 2009, Hubert Stuipje