Dromerige nacht

Die dromerige nacht, Oktober 2014, besluit de lenige Alfons Antana in het bed in de bovenste kamer van het appartementje op het Griekse eiland te slapen.Misschien wil hij het spel der Goden vanavond alleen spelen, even geen zweterige Adriaan Worteldans om zich heen. Hij besluit nog wat te schrijven. Een brief. Een nuttige brief aan Violette Zandheuvel, een gebedsgenezeresuit Alkmaar, waarbij hij al sedert zijn pubertijd onder behandeling is.Soms met tussenpozen van enkele maanden, maar zeker zes keer per jaar, een sessie van een uur. En het doet wonderen met hem en de humor over zijn humeur. Hij heeft zich erdoor dwars door de moeilijke jaren weten te slaan. Want het was zeker niet altijd makkelijk met Adriaan Worteldans, die al jaren last had van een tobbende gezondheid door de ongeziene beet van een besmette teek en de daaruit voorgekomen ziekte van Lyme. Er waren dagen, dat Adriaan niet zijn bed uit kon. Wekenlang was hij draaierig geweest en had last van hartkloppingen gehad. Alfons Antana moest er mee om zien te gaan, zo goed en zo kwaad als hij kon. Het was zeker niet gemakkelijk, en de enige die Alfons wat steun kon bieden was Violette Zandheuvel, een halfbloed zigeunerin met zeven Shetlander pony's, een berkenboom en een Hortensia in de achtertuin.Ze voelde de pols bij Alfons, en ze stelde hem gerust door hardop voor hem te bidden. En ze schreef gedichten, bijzondere natuurgedichten, telkens een soort van magisch orgasme, waarin haar eenzelvigheid met de natuur naar voren kwam. Onschuldig bijgeloof met bijzondere gevolgen. Iets waar iedereen blij van wordt.Alfons had haar beloofd vanuit Kreta, vanuit het kleine appartement in Koutouloufari, een persoonlijke brief te schrijven. Een brief over zijn eigen gevoelens, hoe hij in het leven staat als mens, nu eens niet de gevoelens van Adriaan Worteldans, die zijn gevoelens liever voor zichzelf hield.De pen van Alfons glijdt over het papier, de inkt vloeit zich in droeve woorden, dit is de pijn van jarenlang met een zieke partner omgaan, alles binnen te houden totdat tranen gaan druppen. Het papier wordt nat, de inkt vlekt uit tot minder duurzame woorden, of is dit leven toch een grap? Die ene Limburgse jongeman van hiernaast wat zei die ook alweer met zoveel woorden. Dat heimelijke verlangen.Veranderd er nu echt nooit iets? Waarom is het nog steeds taboe? De erotiek van zojuist is plotseling heel ver weg, en met de pen in zijn hand verkeert Alfons in dromenland. In een Kretaans dromenland vol oude olijfbomen, en geelzandige heuvelhellingen, dwaalt hij weg zonder gedachten aan toekomst en verleden. Alfons is in slaap gevallen en niet meer in de werkelijkheid.Adriaan Worteldans, die volgende ochtend vroeg wakker wil graag verder lezen verder leven in Stempel van de liefde, omdat Alfons nog slaapt en het te vroeg is om hem te wekken, zet hij eerst een kop koffie voor zichzelf. Het is buiten nog stil. Adriaan slaat het boek weer open. De eerste brief van Saartje Saffrilon aan de kunstenaar Sylvanus. Hij leest het met een fluisterstem voor aan zichzelf. Probeert zich het allemaal voor te stellen. Het boek heeft al zoveel over het leven verteld. Stempel van de liefde, een boek waarin ook brieven staan.

Beste Sylvanus,
Trek je niets aan, van de harde kritiek van de priesters van de Tempel, zij kennen nog de Stempel van de vrijheid niet, en aanbidden een God met een onjuiste argumentatie, de kwaliteit van het ei, ligt niet aan de kip, maar aan de manier waarmee de gebeurtenissen met elkaar verband houden. Toevalligheden duiden niet op mystiek.Jouw bezoek aan die psychiater heeft mij tenminste iets duidelijk gemaakt, je moet het geloof in jezelf niet verloochenen voor een ander. Er zijn al genoeg egoïsten op de wereld, die man verdient zijn geld ten koste van jouw handicap, en heeft te kennen gegeven dat hij jouw gedichten niet begrijpt.Bedenk wel dat de gelovigen vaak net zo verschillend denken als de ongelovigen, en dat narcisme volgens de psychologie behoord tot een beproefde overlevingsstrategie. Het verbaast me dat je als cliënt van de materie, er zoveel aandacht en interesse op na houdt. Maar die psychiater, tja wat moet ik er over zeggen, hij heeft jou verteld dat hij jouw gedichten niet begrijpt. En wat koop jij daarvoor, nog geen half brood, als je zo door gaat met bezuinigen. Je moet wel op je woorden passen wanneer je tegen hem praat, verzwijg seksuele uitspattingen zoveel mogelijk, want anders haalt hij Freud erbij en die was zwaar aan de coke en de vrouwenborsten. Probeer niet teveel de waarheid te achterhalen, het zal je geen goed doen, je komt uit een raar gezin, en hebt nog genoeg om te achterhalen. En er zijn er meer die uit een raar gezin komen. Maar een schizofrene vader en een verwarde altijd zenuwachtige moeder dat zal wel sporen hebben achtergelaten.Ik zal je spoedig enige hulpzinnen toesturen om het geheim van de Stempel meer naar het punt der herkenning te laten gaan, ga jij ondertussen door met mij te spalken met jouw onvolprezen jeugdherinneringen desnoods gegoten in hedendaagse dichtkunst, zolang je de tussenwoorden maar achterwege laat. Ik zie je terug in het boek lieverd, hou je ondertussen trouw aan je hang naar zoetigheid en ronde koekjes.

Voor altijd, jouw eeuwige muze en aanhankelijk verzinsel, Saartje Saffrilon, dichtkoningin van Friesland, voor altijd in de letteren verankerd met een krul, een glimlach, een nagelschaartje, lippenstift en grote ogen.




*






© oktober 2009, mobar