Strandtas

"Adriaan waar is de strandtas?"
roept Alfons naar de door het zeewater drijfnatte Adriaan.
"Kijk eens onder de Tijgerhanddoek lieverd."

De bijzondere strandtas van Adriaan Worteldans heeft Adriaan zelf aangeschaft tijdens een eerdere vakantie. Een lentevakantie, destijds in de Provincie, met geurende lavendelvelden, vlak nadat ze terugreden naar de onstuimige kust van Les Landes.Een provincie in Zuid West Frankrijk, waar aan de drukke strandboulevard deze strandtas met zilverkleurig borduursel onmiddellijk opviel en gekocht werd door de toerist Adriaan. "Ja daar ligt ie, was het zeewater lekker?""Ja. Alfons waarom ga je zelf ook niet even?""Ik wil eerst weten wat er in de strandtas zit." Alfons Antana kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijkt wat Adriaan allemaal in die tas heeft meegenomen. Zijn oog valt onmiddellijk op de dikke kaft van het boek Stempel van de liefde, zal hij het er op wagen. Adriaan heeft het boek tot nu toe voor hem verborgen gehouden, en er eigenlijk maar weinig over verteld. Voorzichtig haalt hij het boek uit de opzichtige strandtas. Hij is in het leven, vrienden kwijt geraakt, door niet nader te noemen onvoorzichtigheid, dus hij gaat voorzichtig te werk, blaast het zand van zijn handen. Het boek voelt zwaar in de handen van Alfons Antana. Hij leest de achterkant van de boekenkaft."Leidekker Goudstraal neemt de lezer mee in een boek dat leest als een surrealistische familieroman, waarin het wel en wee van de familie Groentelijf centraal staan. Lange hoofdstukken over achtergronden waaruit het verhaal ontstaat worden afgewisseld met korte hoofdstukken waarin de correspondentie tussen een dichteres uit Friesland, Saartje Saffrilon, en een jongeman met een psychiatrische stoornis, Sylvanus, een hoofdrol speelt."

Zou die contactadvertentie werkelijk niet in het boek staan, vraagt Alfons zich af. Het lijkt zo onwaarschijnlijk. In ieder boek staat een contactadvertentie. Ieder boek is een contactadvertentie, een intensieve poging tot communicatie, ook in tijden wanneer er niemand meer leest. Het lijkt zo onwerkelijk onzinnig daar nu aan te twijfelen.Violette Zandheuvel heeft gezegd dat er maar één waarheid bestaat zolang je er werkelijk in geloofd. En wat weegt zo'n boek nu eigenlijk, het gaat toch ook om wat de mensen samen vinden en hoe ze met elkaar omgaan. Een leven zonder batterijen is niet langer denkbaar, maar moeten we de kippen dat aandoen, of snel verder gaan met ons leven. Niet meer achterom kijken. De kapper wacht, de tandarts lacht, zijn assistente verbergt een rol drop achter de spiegel. Drie dropjes per dag, en maar drie dagen per week, omdat je hoge bloeddruk hebt. De zee beweegt, het strand beweegt, het water stijgt. Alfons is op het verkeerde moment herboren, maar er komt altijd een dag van wederopstanding, herboren moed. Je wijst je beste vriend de weg naar de Kerk en de sociale dienst, je belt de wijkverpleging met de vraag niet meer te komen. Alfons laat zijn gedachten gaan...Je koopt een nieuw merk zonnebrand crème en smeert je van onder tot boven in met deze tot zaaigoed voor een illusie geworden wanhoop. Het liefst vandaag nog, smeer je hem voorgoed, op een gestolen Duitse fiets. Je krult je snor, laat die gebloemde jurk nog eens wapperen, bedankt het alfabet voor de letters voor zoveel mooie zinnen en bijna evenzoveel sensuele nachten, teelt zelf aardappels, van die gave ronde zonder stoppels, verschoont de kattenbak een keer extra, denkt terug aan de eerste pornofilm die je zag, die over de nonnen, veertien jaar was je pas, je eerste sigaret, eerste keer tepelzuigen in bed, alle kruimeltjes, die onvolprezen zweetdruppels. Was je maar nooit vreemd gegaan, had je de moed maar nooit opgeven,en dwalingen doorstaan, ernstige dwalingen doorstaan. Om te overleven. Had jij je maar eerder herinnerd, dat het allemaal dwalingen waren, dan had je haar misschien niet langer geloofd, en was je bij een ander op bezoek gegaan, zonder je nog langer af te vragen waarom. Waarom alles zo moest gaan.
Die simpele waarheid in Alkmaar, die lag daar voor het oprapen. Die ligt daar nog steeds voor het oprapen, maar iedereen is te beroerd om even te bukken, niet voor een dubbeltje geboren. Te beroerd om naar klein geluk om te kijken. Een emotionele robot opvoeden is geen kattenpis.



*
© oktober 2009, mobar